beukies.web-log.nl

De klad zit er in... Ik schrijf hier bijna nooit meer. Daar heb ik natuurlijk mijn redenen voor maar ook weer niet. 9 van de 10x heb ik gewoon geen zin om er voor te gaan zitten. En die ene andere reden houdt me ook weer tegen: Er lezen veel mensen mee dat weet ik. Al ben ik me er van bewust dat ik ook veel mensen "kwijt" ben geraakt die mee lezen/lazen. Maar er zijn ook mensen waarvan ik eigenlijk helemaal niet wil dat ze zien hoe het met ons gaat. En daarmee bedoel ik niet familie, helaas hebben we geen kontakt met Sanders ouders maar die misschien wel hier meelezen. En dat vond ik eigenlijk wel fijn, zo zagen zij nog wel eens foto's van onze mooie kindertjes en hoe het ons hier verder vergaat. Zonder dat zij verder kontakt met ons op hoeven te nemen, dat zou ik wel willen maar dat is nu eenmaal zo...
Nee het betreft meer de mensen die komen en gaan in je leven, waar je nooit meer van hoort omdat er om wat voor reden dan ook geen kontakt meer is. Die mensen bedoel ik. Ik weet dan ook niet of ze hier kijken of niet. En dat vindt ik geen lekker gevoel. Dus heb ik besloten er mee te stoppen... Ik ga wel verder met loggen, maar op Hyves. Daar weet ik precies wie het lezen.
Op Hyves kun je je (gratis) aanmelden, je maakt met een inlognaam en een wachtwoord een account aan. En je kunt aan de slag. Daar heb ik ontzettend veel foto's op staan: van ons nieuwe huis, de meiden enz. Het is wat veiliger voor m'n gevoel omdat het niet zo op het www zwerft. Mijn Hyves is dan ook alleen toegankelijk voor "vrienden".
Met heel veel plezier heb ik dit weblog bijgehouden en ik haal hem daarom ook niet van het internet af. Het is toch een dagboekje van wat er allemaal de afgelopen 4/5 jaar heeft gespeeld in ons hele emigratie avontuur. Maar nu zijn we er... het emigratie hoofdstuk is afgesloten. Nu we dan eindelijk met de koop van ons huis weer een eigen plek onder de zon hebben gaan we opbouwen. Opbouwen wat 5 jaar "stil" heeft gestaan. We hebben heel erg veel geleerd: van wat ons allemaal is overkomen, de fouten die we hebben gemaakt, maar ook van het ontmoeten van zoveel fijne en interessante mensen hier in Australie.
Loslaten is achterom kijken zonder spijt, vooruit kijken zonder verwachtingen en het leven ervaren in het hier en nu.

http://loetje73.hyves.nl/

En weer ging het mis met Iris op school, dinsdagmiddag kwam er weer een telefoontje va Teal Weller, the Deputy Principal. Iris had op school schijnbaar met vieze woorden gestrooid. En dus moest ze weer bij die meneer op het matje komen en had ze straf (detention). Nu werd er zelfs een 2e persoon bijgehaald teon Iris ondervraagd werd. Het woord was cocksucker, ja jeetje dat is me nogal een woord zeg! Iris huilde dikke tranen en zei dat ze dat niet had gezegd, I don't even know what it means mum! Riep ze al huilend toen ik haar kwam halen. Al met al om een lang verhaal kort te maken ik was pislink! Meneer Weller kwam met voorbeelden die te gek voor woorden waren! Natuurlijk NATUURLIJK is Iris niet onschuldig, maar waar het nu op neer kwam is dat ze eigenlijk het zwarte schaap is. De juf werkt totaal niet mee en heeft helemaal geen begrip, het enige wat er wordt gezegd is: Ignore iris. Maar ze gaat even voorbij aan het feit dat Iris ook enorm gepest wordt omdat ze 'problems' heeft. Door Iris haar OCD heeft ze ook veel last van impulsief gedrag. Ze flapt er van alles uit voor dat ze nadenkt.Kan niet ophouden met praten en wil heel veel naar de wc, wat ze niet mag. Resultaat: heel veel straf. Ze word regelmatig achter een groene deur gezet om daar verder te werken, een rommelhok zeg maar. Nou ja mijn verhaal is natuurlijk heel warrig, maar we waren het zat. We krijgen Iris iedere dag in tranen thuis en ze is niet te houden. Doordat haar stresslevels heel hoog zijn, is ze heel nerveus en druk. Kortom we besloten dat ze thuis bleef. (Het is maar 2 dagen hoor, vandaag is de paasvakantie begonnen). Ik zet haar iedere dag 2 uur aan het werk, rekenen, schrijven lezen enz. Want het moet niet alleen maar leuk zijn natuurlijk.
Vanmorgen om half 11 hadden we gesprekje op de nieuwe school. Met meneer Peach, aardige man. Jong nog, dus niet vastgeroest in oude waardes en tradities. Het gesprek begon goed, wie of wat en of er bijzonderheden waren. Haha ja waar kunnen we beginnen. We hebben alles op tafel gelegd ondersteund door een brief geschreven door de psychiater. En wat een verschil zeg.... Een en al begrip. Er wordt totaal geen probleem gemaakt van het feit dat als Iris zo gestrest is dat ze dan eerder naar huis komt. En ze kijken naar Iris individueel. Er wordt dus een Individual Behaviour Plan opgemaakt. Rekening houdend met het feit dat ze best inteligent is, krijgt ze ook extra uren waarbij ze dan extra werk kan doen en ook dingen die ze leuk vindt, zoals verhalen schrijven en illustreren. De school hier in Redland Bay is natuurlijk veel groter, wat ik ook best begrijp, dan is er minder tijd en ruimte voor kinderen die meer aandacht nodig hebben. Redland Bay State School heeft bijna 900 leerlingen, en de nieuwe school heeft er 153. Geweldig, de klassen zijn veel minder groot en de leerkrachten kennen de leerlingen allemaal bij naam. Je hoort het, ik ben razend enthousiast! Kan nu helemaal niet wachten totdat we gaan verhuizen! Zelfs Iris is klaar voor de frisse start. Op de weg naar huis was ik lekker aan het kletsen met Constance over het voorgaande gesprek en nee he... Ik werd van de weg af geplukt door de politie....! Shit, 200 dollar en 3 punten verlies.... Dat deed wel even zeer. Gelukkig heb ik nu nog 5 puntjes over. Thuis aangekomen vroeg ik aan San of hij eerst het goede of slechte nieuws wilde horen.  Maar ook hij was superblij met de goede vooruitzichten op de nieuwe school. We kregen tevens een telefoontje dat Iris d'r nieuwe brilletjes klaar waren, die zijn we net op gaan halen. Ze staan zo pittig! De meiden zitten nu  nog even Highschool Musical III te kijken en dan gaan we lekker eten, patatjes met kroketten! Yummmm mijn vader had een doosje meegenomen van de Dutchclub. Waar je dan toch weer blij mee bent he!

Zo zijn we weer even... ik ben niet meer zo loyaal geloof ik! Zal even een korte omschrijving geven van de afgelopen maand: DRUK!
Haha! Veel werken, druk met de kindertjes en San werkt zich helemaal een slag in de rondte, gelukkig maar want in de drukkerswereld gaat het niet zo best. Behalve op San zijn werk! Daar werken ze voor 10! We zijn nog steeds aan wachten op de sleutel van ons nieuwe stulpje, struinen Ebay af naar koopjes. San heeft al wat hekwerk op de kop getikt voor een zacht prijsje en we zijn nu bezig met spullen voor de nwe keuken en badkamer bij elkaar te verzamelen. Ben groeit als kool maar heeft momenteel wel wat last van zijn tandjes. Hij moppert veel (tussen het lachen door) en grijpt dan steeds naar een oortje. Ik was bij een dokter geweest maar die zei dat er niets te zien was. Nou ja dan gooien we het maar op tandjes! Amber is naar school en vindt het heerlijk! Ze vindt de weekeinden niets aan want dan mag ze niet naar Miss Michelle.  Ze heeft 2 weken geleden een longontsteking gehad, ze was niet ziek! Maar hoestte heel veel, naar de dokter geweest en die wilde gelijk een longfoto laten maken. Zo gezegd zo gedaan en de uitslag was niet best. Pittige antibiotica kuur en rust. Na een goeie week was ze aardig opgeknapt. Maandag laten we weer een foto maken om te zien hoe de stand nu is. Iris had ook weer even een terugval. Haar OCD speelt regelmatig op. En dat had consequenties op school. Maar ze gaat naar een nwe school dus doen ze hier verder nog weinig aan begeleiding. Met de juf zijn we er dan een beetje uitgekomen maar veel begrip is er niet. San en ik besloten dat het beter was als ik tijdelijk even wat minder ging werken en wat meer thuis zou zijn bij de kinderen. Ik ben een gesprek op mijn werk aangegaan en ik blijf als oproepkracht. Ik wilde helemaal ontslag nemen maar ze zagen me liever niet gaan. Dus dit is voorlopig een goeie oplossing. Je merkt al veel verbetering in Iris moet ik zeggen deze week. Ze is al een stuk rustiger. Oh en ze moet een brilletje! Ze klaagde over slecht zien, maar haar vriendinnetje had ook net een brilletje dus wij schoven het eerlijk gezegd op een modegrilletje. Maar na weken van klagen ging ik dan afgelopen woensdag met haar naar de opticien. En ohoh schaam schaam! Ze is zeker bijziend! -0.7 en -1! Oef niet mis dus! Zie je wel mam! Was haar reaktie! We hebben gelijk 2 mooie brilletjes uitgezocht. Een rode en een blauwe. Staat heel pittig en ze vindt het zelf ook geweldig! Ze heeft ze zelf uitgezocht (heb maar een tikkie gestuurd!) want ik had vroeger zelf een roze en had er een bloedhekel aan! Dus droeg ik 'm nooit en deed er alles aan om het ding "kwijt te raken" of "per ongeluk" kapot te maken! Als het goed is krijgt ze woensdag of donderdag haar nieuwe brilletjes! En we hebben nog een nieuwe aanwinst! Hij heet Jack! Het is een Maremmer sheepdog. Oftewel een Italiaanse berghond, prachtig beest!
We wilden graag zo'n hond en kwamen een advertentie tegen op internet. We moesten er 3 uur voor rijden maar het was de moeite. Daar was Jack met nog 10 broertjes en zusjes, kiezen was moeilijk maar we wilden graag een reutje. Luna en Jack hebben wel een weekje nodig gehad om aan elkaar te wennen maar ze zijn nu inmiddels onafscheidelijk! Nog een paar weken en dan hebben ze heerlijk de ruimte om ons huis. Och, en dan denk je alles wel gezien te hebben hier in Australie (tja niet dus!) kangeroes, possums, slangen  regelmatig langs de weg (en strakjes achter in de tuin!) Kom ik gister terug van winkelen met mams, steekt er een enorme schildpad over! Ik als held, stapte wel uit maar durfde het beest niet op te pakken! Want ze kunnen bijten hoor die dingen! Gelukkig stopte er 2 dappere workmen achter ons en hij zette het beest heldhaftig terug in de berm!!  Haha! Verder gaat het met mijn mams heel goed, ze geniet van haar nieuwe huisje en van het oppassen. Het is weer helemaal net als vroeger! Als San avonddienst heeft dan is ze vaak hier en eten we samen. Het is superfijn mams weer bij ons in de buurt te hebben. Met mijn vader gaat het ook goed, na het plaatsen van de pace-maker voelt hij zich veel en veel beter! Vroeger zeiden we altijd: die haalt de 65 niet. In de VU in Amsterdam hadden ze min of meer al opgegeven. Maar hee! Onkruid vergaat niet he! Hij is sterker dan ze daar dachten! en in Juni wordt hij dan ook 65! Mijn broer heeft het met zijn gezin ook prima naar zijn zin in Melbourne. Hij heeft een druk leven en ontmoet allemaal interessante mensen, zoals vorige week Eric Clapton! Ieder jaar vrijkaartjes voor de F1! En ieder concert wat wordt gegeven in Melbourne. Niet slecht he!

Eindelijk is het zover... San en ik hebben na ruim 3 jaar in Australie te zijn dan een huis gekocht.
Al die tijd hebben we gehuurd. Dat leek ons een goed idee omdat we het land en de omgeving totaal nog niet konden. Inmiddels zijn we naar 3 verschillende streken verhuisd en weten we wel een beetje waar wel of niet te willen wonen en dat we ook in QLD willen blijven. Al moet ik zeggen dat we bij lange na nog niet genoeg gezien hebben van Australie, maar dat we in QLD willen blijven dat is zeker. Huren is hier niet ideaal. Je huurt van iemand persoonlijk, niet zoals in NL van een woningbouwvereniging. In NL kun je je huurhuis dan ook als je eigen huis beschouwen. Je mag erin bouwen en klussen schilderen enz. Hier niet. Daar kan ik heel kort over zijn. Feitelijk gezien mag je nog geen spijker in de muur slaan. Soms met toestemming kun je wel wat spijkeren maar daar houdt het dan ook mee op. Geen kwastje of een nieuw tapijtje. En eerlijk gezegd wil je dat ook niet want je kontrakt loopt maar 6 maanden of een jaar. Na die periode kunnen ze je er zonder pardon uit gezet worden, zonder opgaaf van redenen. En dat zijn we zat. We willen zo graag onze eigen stek. Niet meer iedere 3 maanden iemand over de vloer die met een stokje door het huis komt lopen. Echt waar! Voor ieder vlekje op de muur of tapijt moesten we verantwoording af leggen. Nu zijn we Hollanders en beschouwen we ons huis als ons eigen huis. En gaan er dan ook zo mee om. Het is altijd netjes en geen rare dingen. (Al is onze kookplaat kapot en hebben we in 2 slaapkamers vreemde bleekvlekken) We staan bij de realestate agents dan ook bekend als spotless. Haha dat is leuk! Maar of we onze borg deze keer terug gaan krijgen weet ik nog zo net niet. Maar goed al dat eerder genoemde gedoe maakt dat wij het na 3 jaar gewoon zat zijn. We willen baas zijn in eigen huis. Maar de rente was vorig jaar in Australie rond deze tijd rond de 9%. En hier geen aftrek van de belasting. Dus besloten we het kopen voorlopig maar even te laten. Maar nu de hele economie een beetje in het verval is geraakt is ook de hypotheekrente gezakt naar 4,65%. Als eerste huis koper in Aus krijg je ook nog eens $14.000 van de regering als tegemoet koming tot het kopen van een huis. Die meevaller is tot 30 juni van dit jaar, daarna zakt hij weer naar 7.000 Ook niet slecht natuurlijk. Het is dan ook hartstikke druk op de First Home Buyers Market. We lieten ons eens voorlichten wat we konden lenen bij een onafhankelijk adviseur en dat viel ons reuze mee! We konden een huis kopen! Met gemak!
Met dat nieuws doken we op realestate.com een soort funda en zijn avond naar avond aan het zoeken geslagen. In verschillende regio's. Waaronder ook Redland Bay waar we nu wonen maar dat is gewoon te duur. En dat vinden we het gewoon niet waard. Uiteindelijk kwamen we in Jimboomba terecht. Nog lekker dichtbij voor mama want dat is ook heel erg belangrijk. Aldaar zagen we dat mooie huizen nog heel betaalbaar zijn! En toen viel Sans oog op dit huis. Op een vrijdagmorgen zijn we gaan kijken en eenmaal binnen ging mijn hart ook sneller kloppen! Precies wat we zochten! We wilden heel graag een houten huis in QLD. Let wel, alle huizen zijn hier van hout. Niets wordt zoals in NL met een betonnen frame gebouwt, alles hout. En dan is de buitenkant of steen of hout. Wij wilden graag hout. Sfeervol. Het huis staat op ruim 4500m2 eigen grond.  Het heeft 4 slaapkamers. Grote keuken, laundry (wasruimte) badkamer en wc. En wat wij helemaal geweldig vinden; een grote veranda voor en achter! We gaan de tuin helemaal opknappen, voor althans. Zoals je op de fotootjes ziet is de tuin achter groot! Sanders broer vroeg al: Jee hebben jullie je eigen bos gekocht! We hebben voor de voortuin al een white picked fence gekocht! Wat bomen ruimen, onkruid wieden enz. Binnen moet wat geschilderd worden en een nieuwe keuken en badkamer. Allereerst doen we de keuken. Voor het eerst dat we geen kant en klaar huis hebben gekocht. In Nederland kochten we altijd huizen waar we 'zo' in konden. Hielden niet van rompslomp. Maar nu we zolang in een huis van een ander hebben gewoond vinden we het juist super dat we het helemaal naar onze stijl kunnen maken! 1 Mei is de sleuteloverdracht. Een beetje laat maar we hebben uitstel gevraagd vanwege ons huurcontract. Dat loopt tot 6 mei en we kunnen daar niet onder uit zonder een geldboete te betalen. Maar de eigenaar kwam het zelf ook wel goed uit. Dus dat loopt allemaal soepeltjes. We hebben een goeie school gevonden voor Iris & Amber. Gelukkig niet zo'n grote er zitten maar 150 leerlingen op!
Ze kon kiezen tussen Jimboomba State School, 1200 leerlingen of deze. Nou die keus was voor ons snel bepaalt! We krijgen dus weer een spannende tijd tegemoet, inpakken verhuizen, afscheid nemen van school en vriendinnetjes. Maar dan ook voor de laatste keer! Dan hebben ons eigen plekkie onder de zon! En niemand die ons verteld dat we moeten verkassen!

Hell on earth.... dat is wat de kranten gillen hier. En ze hebben gelijk. Wat de mensen de afgelopen week in Victoria (ruim 1700 km bij ons vandaan) hebben meegemaakt is afschuwelijk. Hele dorpen weggevaagd... Huizen hier zijn niet zo sterk als in Nederland. Een houten frame en dan met spaanplaat muren gemaakt. Ja dit is natuurljk Jip en Janneke taal van een blondje met totaal geen bouwkundig inzicht. Maar van alle huizen in Victoria zie je alleen de gemetselde schoorsteen nog overeind staan...

Mensen werden overvallen in hun auto's terwijl ze vluchten voor het alles opvretende vuur. Veel dieren zoals koeien, paarden geiten honden etc werden door het allesomvattende vuur opgeslokt... Gisteravond was er een benefietavond op channel 9. Er is in de afgelopen weken al ruim 60 miljoen opgehaald! Ongekend... De is enorm veel saamhorigheid onder de Australiers. Men staat altijd voor elkaar klaar. En dat is met astronomische bedrag goed te zien. Tegelijkertijd is er ook ellende in het noorden, wederom zo'n 1700 kilometer bij ons vandaan. Wateroverlast, huizen/wijken afgesloten van de bewoonde wereld doordat hele dorpen zijn ondergelopen. Vergelijkbaar met de overstroming in onze 50er jaren... En wij... wij zitten in een luxe positie, we zitten er middenin. Het is heet, het is vochtig. En we klagen natuurlijk. Maar we zijn zo lucky... want we zijn veilig. Met onze eigen beslommeringen van het dagelijks leven, maar dat valt in het niets, in het niets bij al de ellende om ons heen. En dan sta je weer even met beide beentjes op de grond.

 

Heb heel eventjes geduld, weblog is in onderhoud!

Aangezien mijn uitdijende heupen, buik, billen en om eerlijk te zijn al de rest mij dus al geruime tijd dwars zitten, ben ik dus nog eens begonnen met het Montignac dieet. Nog eens, want over de jaren heen heb ik dat al verschillende keren succesvol gedaan. Waarom ben ik dan telkens terug bijgekomen? Wittebroodvraatzucht, pastaliefde en zwangerschap, beste lezertjes, dé gevaren voor de vrouwelijke curve maar allen de moeite waard om wat kilo's bij te komen. Zo in de eerste week ben ik toch al anderhalve kilo kwijt, da's een mooie start en het mooiste van Montignac is dat je wijn mag drinken. Eigenlijk pas in fase twee maar daar heb ik mij nooit wat van aangetrokken. En enkel rode wijn, maar dat is geen straf. En je mag eigenlijk veel eten, wat ik sowieso al niet doe, maar voor de liefhebbers ook mooi meegenomen. Zeker 15 kilo wil ik kwijt...

Verder gaat het in huize Beukema prima, mam is inmiddels verhuisd naar haar eigen stekje in Beenleigh, ze woont in een geweldig leuk huis. Wat hier een unit heet, maar voor NL begrippen is het een 2 onder 1 kap met 3 slaapkamers. Het is een soort dorpje en het zijn allemaal mexicaanse huisjes. Ze woont er sinds begin deze maand en is al snel gewend. Het is voor mam natuurlijk ook lekker om haar eigen stek weer te hebben, haar eigen keukentje enz. Het ziet er echt heel erg leuk uit. Ik zal een dezer dagen even het fotoalbum updaten. Verder gaat het goed met de meiden onze kleine Ben. Hij groeit als KOOL! En Amber gaat volgende week dinsdag voor het eerst naar school!

Zwaar weer gehad op zondag. Sander en ik zaten met de kinderen bij de pub in Redland Bay (heel gezellig aan het water, met live muziek en speeltuin voor de kids) en genoten van de warmte en een drankje. De meiden waren lekker aan het spelen en Ben lag in de wagen te knorren. Er was al onweer voorspeld en de lucht leek al dreigend maar toch nog ver genoeg. Toen kwam de donkere lucht opzetten. De eerste foto is genomen vanaf de pub, ik heb hem gepikt van de krant net als alle andere foto's. De tweede foto heb ik zelf genomen vanuit de tuin.

   

We besloten om maar naar huis te gaan alvorens het zou losbarsten. Eenmaal thuis viel het eigenlijk reuze mee voor ons. Het onweerde, waaide en regende ontzettend hard maar niets dramatisch. En toen het bijna helemaal was afgenomen viel de stroom uit om kwart voor 6. Ons eten stond net in de oven! Kaarsjes aangestoken en nog maar een glaasje wijn ingeschonken. Iris en Amber zaten te tekenen aan de tafel. Het was best gezellig! Maar we hadden toch wel honger, San en ik zijn maar in de auto gesprongen (ik had maar 2 glaasjes op hoor!) om ergens wat af te halen ofzo. Maar heel Redland Bay was donker! En zelfs Victoria Point. Benzinestations alles was donker, spookachtig! Maar wel heel druk met auto's, allemaal op zoek naar wat te eten misschien. Niets gevonden, toen de mijnwerkerslamp van Ome Theo maar op het hoofd en San heeft de bbq aangestoken. Om 8 uur was het eten klaar en sprong het licht weer aan! Net op tijd want we hadden een goeie film gehuurd. De volgende dag hoorden we wat de storm had aangericht nog geen 50 km verderop... De ergste storm in de Brisbane area sinds 25 jaar. Huizen compleet destroyed! Enorme ravage.... Ik heb wat foto's van de CourierMail afgehaald en hierop gezet. Je kan natuurlijk zelf ook even kijken op de site.  Gisteravond heeft het gigantisch geregend. Moesonregens. Dat kan je je in Nederland niet voorstellen. Vanavond worden er weer storms verwacht, voor ons gebied hebben we severe thunderstorms warning. Even afwachten wat er gaat gebeuren nog.

     

Ben gestopt met Hyves.
Heb er even geen zin meer in. Hyves was wel erg aanwezig in mijn leven. Iedere dag even kijken op Hyves, zelfs een paar keer op een dag. Foto's eropzetten en de WWW uptodate houden. Iedere morgen om half 6, net je ogen open. Kop koffie, laptop open, berichten checken en beantwoorden. Had het er wel druk mee want ik had een "vriendenkring" opgebouwd van 149 mensen. Het begon al eerder te kriebelen en heb toen wat opgeruimd. Ging van 149 naar 74. Maar nog steeds dat dwangmatige en dat irriteerde me eerlijk gezegd. Dus vandeweek midden in de nacht kreeg ik de bevlieging om het er helemaal vanaf te gooien. Met weemoed dat wel, ik Hyve al vanaf 2006. Maar het was ook een opluchting. En wat een rust! Trouwens mijn weblog verdient ook wat meer aandacht want die is aardig aan het verstoffen. Alle aandacht ging naar Hyves. Mijn layout hier moet ik nodig aanpassen, we zijn immers met zijn vijfjes nu! Wat zessen, mams meegerekend. Heb veel emailtjes gekregen met de vraag waarom. Nou ja bij deze dus. Ik mis het stiekum wel een beetje hoor, maar voorlopig laat ik het even zo. Bevalt me nog prima. Ben de laatste tijd ook wel wat moe, werk, gezin enz.  Benjamin komt nog iedere nacht voor een flesje dus een keer lekker uitgeslapen zijn verlang ik ook naar. Ik stap volgende week bij onze hoofd verzorging binnen om aan te geven dat ik van 45 uur (per 2 weken) naar 35 wil, dat zijn nog 3 diensten per week. Eerlijk gezegd durf ik niet zo goed, ben net weer begonnen en begin al te zeuren! Maar een vriend van ons zei het eigenlijk wel leuk vanavond: Nee, dat is niet zeuren, dat is fine-tunen van de uren die je kan werken met een job en je gezin - een kleintje - de hond en je moeder. Haha! Maar hij heeft wel gelijk. Ik kan het beter nu maar zeggen. Als ik afwacht dan maak ik het alleen maar erger. Voor PWA en voor mezelf. Moet toch ook een beetje aan jezelf blijven denken.

Ben al weer 3 weken aan de slag in de Dutch Village. Ik werk weer op SCU, de secure unit. Daar wonen de zwaar demente bejaarden. Nederlandse en ook Australische mensen. Er is een hoop veranderd sinds ik ben weggegaan in april 2007. Veel veranderingen zijn heel erg goed. Beter georganiseerd. Maar er zijn ook nog een aantal dingen onveranderd. Er zijn mensen overleden... Helaas. Maar voor hen natuurlijk goed. In die anderhalf jaar 6 mensen,dat is veel. En de mensen die er nog zijn die zijn zo achteruit gegaan. Vanavond ben ik gezegend door Dora. Zij is een Nederlandse mevrouw van 82 en zij ziet er nog geweldig uit! Is redelijk zelfstandig, maar dement. Dwz vergeetachtig. In de 3 weken dat ik ben begonnen wilde ze niets met me te maken hebben en we hoefden haar ook niet te helpen met naar bed brengen, dat doet ze nog steeds zelf en dat is fantastisch. Maar vanavond werd ze niet lekker tijdens het eten en is ze vroeg naar bed gegaan. Op een gegeven moment ben ik bij haar gaan kijken of ze ok was en ik verwachte eerlijk gezegd dat ze me weg zou sturen. Dat deed ze niet. Ze liet toe dat ik haar hielp met omkleden. En we raakten aan de praat. Ze liet me foto's zien van haar broers en zusters toen ze klein waren en haar papa. Hij was hoofdleraar van een school in Nederland. Ik vind zulke verhalen prachtig en neem dan ook de tijd om er naar te luisteren. Maar ik werd al gauw weggeroepen door mijn collega, het was druk op de afdeling. Vlak voor ik naar huis ging ben ik nog even gaan kijken en heb haar lekker toegestopt.. Toen aaide ze me over mijn wang en zei dat ik een lieverd was. En ze sloeg een kruis op mijn lichaam, zo lief... Ik doe het voor dit soort momenten. De mensen gaan me echt aan het hart. Frieda die me lieflijk aan kijkt. Wiea (Ria) die zo om me moet lachen als ik een beetje gek doe in de Dining Room. En Simone die echt nooit meer praat vanmiddag wel 3 hele zinnen tegen me zei. Ik kom moe thuis, maar echt voldaan.

Dementie is verschrikkelijk, we hopen allemaal zo niet te eindigen. Maar een hoop mensen die daar zijn beseffen het gelukkig niet zelf. En genieten toch nog van de kleine dingetjes. Het is schrijnend, maar mooi. Het leven zit raar in elkaar.

            

Bijna weer een jaar voorbij... Even een terugblik
Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat het een rotjaar is geweest. Maar met gelukkig zeker ook wat hoogtepunten. De geboorte van Ben, mijn moeder en broer die naar Australie zijn gekomen. Waarom is het dan eigenlijk een rotjaar geweest? Toch teveel om op het weblog te zetten mede om het feit dat er toch ook mensen meelezen die niets met ons prive leven te maken hebben. Een weblog is leuk, leuk om je vrienden familie, kennissen op de hoogte te houden over je wel en wee. Maar aan de andere hand kun je het niet afschermen voor mensen van wie je eigenlijk liever niet hebt dat ze op de hoogte zijn van je priveleven.
Neem nu familie... We hebben mensen in onze familie (in Nederland) die weinig tot geen interesse tonen in ons bestaan hier in Australie. Maar we weten dan via via dat ze wel zo af en toe eens kijken op dit weblog. Zo kunnen ze dan fotootjes van ons en onze kindertjes zien. Maar werkelijke interesse in onze kinderen tonen ze totaal niet. Verdienen ze het dan eigenlijk wel om via dit medium op de hoogte te blijven? Misschien moet ik toch proberen uit te leggen waarom het een rotjaar voor ons is geweest. Ten eerste hebben we heel veel problemen met Iris en haar OCD gehad. We kwamen in een traject van psychiaters en psychologen terecht en medicijnen. Maar sinds ze die slikt gaat het gelukkig wel beter. Sander en zijn Griekse werkgever Alex, die ons voor heel veel geld opgelicht heeft en nu met zijn vrouwtje veilig in Griekenland zit. Fijn van alle centjes van ons en alle andere werknemers. Sander die heimwee kreeg. Een ongeplande zwangerschap. Een jaar van niet werken terwijl ik zo graag weer terug wilde naar mijn werk in het verpleeghuis. Sander die dus naar Nederland vertrok met sterke twijfels over een verder leven hier in Australie. Ons kadootje Benjamin die zo ziek werd met 5 weekjes en in het ziekenhuis belande.  En dan de familie perikelen. Ik kom er toch weer op terug. In roerige tijden zoals eerder vermeld heb je je familie hard nodig, wat is het dan jammer dat ze het op dieptepunten laten afweten. Maar ook op hoogte punten, we hebben niets maar dan ook helemaal niets gehoord bij de geboorte van Benjamin. Maar ja het is hun verlies... Ze missen zoveel moois!

Ik wilde dit gewoon even kwijt denk ik...

De tijd is omgevlogen. En er is ook weer een hoop gebeurt. Benjamin werd met een week of 4 ziek. Ja wat is ziek. Hij kon zijn voeding niet meer binnenhouden. Met grote bogen spuugde hij alles uit. Projectiel spugen heet dat. Op een gegeven moment hoefde ik hem niet eens meer aan te kleden, hij bleef maar spugen en al zijn kleding was constant zeiknat. Op zondag was ik het helemaal zat. Iris ging logeren bij Constance en toen ik terug kwam van haar wegbrengen vertelde mijn moeder dat hij weer zo had gespuugd. Ik praat in ik-vorm omdat Sander op dat moment in Nederland zat. Hij had een beetje last van heimwee en wilde graag zien hoe het was in Nederland en om te zien wat hij nu precies miste. Maar goed mam en ik stapten met Benjamin in de auto en reden naar de huisartsenpost. We zagen een dokter en na hem onderzocht te hebben vertelde hij dat we direct door moesten naar het kinderziekenhuis in Brisbane. Het was een rare avond, er was een pittige storm op komst en naar Brisbane is toch 45 minuten rijden. Constance stond erop dat we een taxi namen. Zo gezegd zo gedaan. Aangekomen op de eerste hulp aldaar ging het allemaal redelijk snel. Hij werd onderzocht en waar het op neer kwam was dat we nog een dag moesten wachten om te kijken of het reflux of pyloris stenosis was. Dat laatste betekend dus dat de maag ingang afgesloten is. Dus werden we naar huis gestuurd met de opdracht verdikkingsmiddel voor de voeding te kopen. Als het reflux zou zijn zou hij niet meer of minder gaan spugen. Pyloris Stenosis zou hij juist meer gaan spugen, want dan kon het er helemaal niet meer doorheen. Ja de volgende morgen om 8 uur stond ik al bij de apotheek en gingen we ermee aan de slag. Nou het werd helemaal niets. Die nacht hebben Ben en ik niet geslapen. Wat een ellende, die arme ziel bleef spugen. Ik moest de volgende dag  om 3 uur 's middags terugkomen in het kinderziekenhuis. Maar we besloten niet meer te wachten. De meiden waren nog logeren bij Opa & Constance dus daar hadden we geen zorg om. Aangekomen op de eerste hulp werd Ben gelijk onderzocht door verschillende doktoren. En toen ging het snel, hij was uitgedroogt en er moest met spoed een infuus in. En dat was zo zielig, want dat ging niet. Door de uitdroging konden ze hem niet prikken. Eerst een dokter, toen 2 narcotiseurs, de laatste slaagde erin. Maar inmiddels was Ben geprikt in zijn beide enkels, armen, handjes en op zijn hoofdje, waar het uiteindelijk dan aan de andere kant lukte. Ik ben weggelopen, kon er niet tegen. Hij huilde zo verschrikkelijk. Toen kreeg hij een echo om te kijken of de maag werkelijk afgesloten was. Dat was het geval. Uurtje later een slangetje door zijn neusje om het maagzuur af te voeren. En zo hebben we de hele middag op de eerste hulp beneden gezeten. Uiteindelijk was de diagnose gevallen: Pyloric Stenosis. Hij moest geopereerd worden... Die avond zou niet meer lukken dus dat zou morgen worden. Maar we moesten Ben wel nuchter houden. Hemeltje wel eens geprobeert? Een babietje van 5 weken nuchter houden? Hij was helemaal overstuur van de honger, ik vroeg me echt af hoe we de nacht door moesten gaan komen. Eenmaal boven op de afdeling kregen we wat schone kleertjes voor hem, want ik had alles al opgebruikt met al dat spugen. Er lag niemand anders op de kamer. Om 7 uur kwam de arts: hij zou toch nog gelijk geopereerd worden. Wat een opluchting, vanaf dat moment wist ik dat het bergOPwaarst zou gaan met onze kleine grote man. We brachten hem naar de OK waar we nog een gesprekje kregen met de anestasist. En toen ging hij door de grote klapdeuren. Mam en ik gingen wat eten aan de overkant bij een broodjeszaak, na zo'n lange dag vielen we om van de honger. Al die tijd had ik Sander via de sms op de hoogte gehouden en dat was ook het eerste wat ik deed, sms-en dat Benjamin direct onder het mes ging. Na een half uurtje mochten we bij Ben op de recoverkamer en mocht hij weer terug naar de zaal. Hij lag nog heerlijk te slapen dus dit ging gelukkig allemaal aan hem voorbij. Hij had de grootste ellende eindelijk achter de rug na weken van spugen.  Die week moest hij nog blijven totdat hij weer op de oude hoeveelheid voeding zou zijn. We moesten weer helemaal opnieuw gaan opbouwen en beginnen met 15 ml per keer. Op vrijdag mocht hij mee naar huis! Hij was nog zo klein! Hij was zo afgevallen de voorgaande weken. Nu met 8 weken begint hij dan lekker te groeien, zit inmiddels op 100 / 150 ml per 3 uur en krijgt eindelijk een onderkinnetje en plooitjes in zijn beentjes. Maar hij zit nog steeds in maatje 50/56. Sinds 2 weken is hij aan het lachen en hij maakt ons allemaal aan het smelten! Iris en Amber zijn dol op hem en proberen constant om hem aan het lachen te krijgen. Het zijn 2 minimoedertjes in de dop. Iris zegt de hele dag: I love Ben so much!

Sander vond het niet makkelijk om in Nederland te zijn in deze periode, hij heeft genoten voor zover mogelijk van alle kleine Hollandse dingetjes. Maar de vakantie was erg apart. Na 3 weken kwam hij dan eindelijk terug... Ik heb hem zo ontzettend gemist. In die weken dat hij weg was hingen we uren met zijn tweetjes op de msn. Dat was best maf eigenlijk. Zo ver weg en toch nog dagelijks lang met elkaar praten. Na die 3 weken was het een verademing om hem van Brisbane airport op te halen. San was erg blij thuis te zijn, ten eerste bij ons, maar toch ook in Australie. Nederland is leuk zegt hij: ik zou er prima kunnen wonen, maar Australie is toch ook fantastisch.
Alles is ook weer redelijk terug naar normaal. Sander is weer terug bij zijn oude werkgever waar hij zat voor hij wegging om bij de foute Griek Alex te gaan werken. Ik ben ook weer terug bij het verpleeghuis in Birkdale. Klik even HIER om te kijken waar precies. Vanaf maandag ben ik weer begonnen en ik vind het zalig. Vandaag ben ik een dagje vrij en ik voel het wel hoor! Benjamin komt nog steeds 's nachts voor een voeding en vanmorgen om half 6 stond ik weer naast mijn bedje. Maar ondanks dat ben ik in mijn nopjes! We hebben een nieuwe auto gekocht, die was hard nodig. We reden nog met zijn vijfjes rond in de Hyundai Getz, maar dat ging werkelijk niet meer. Het was nog een drie deurs ook notabene. Nu hebben we weer een gezinsauto: Opel Vectra en een modelletje waar Sander het werkelijk warm van krijgt. Voor foto's kun je even klikken op het fotoalbum. Ik zal weer regelmatig gaan schrijven, mede omdat ik nu ook weer wat te vertellen heb!

   

En zo is onze Ben vandaag alweer 2 weken oud! Het is een heerlijk droppie. Ontzettend makkelijk want hij slaapt heel veel. 's Nachts komt hij 1x en dat is geen probleem vol te houden.
Het vervelende is dat we allemaal ziek zijn. De dag dat ik met Ben uit het ziekenhuis kwam werd mam weer goed ziek en 2 dagen later werd ze door de ambulance afgevoerd. Na de hele dag op de eerste hulp te hebben gelegen was de (al bekende) diagnose: longontsteking. Maar nu aan de andere kant. Omdat ze al weken liep te sukkelen werd besloten haar op te nemen en de komende dagen aan het infuus met antibiotica te leggen. Och ze vond het afschuwelijk, helemaal alleen in een ziekenhuis, ze kon de taal niet! Maar het viel haar reuze mee en ze heeft zich toch goed kunnen redden. Op woensdag mocht ze weer lekker naar huis, want eten en drinken deed ze inmiddels weer dus mocht ze de kuur thuis afmaken.
Met mij daarentegen ging het wat minder. Ik was al bij Peter onze huisarts geweest en die concludeerde acute bronchitis. Ik kreeg ook opnieuw (had er al eentje in het ziekenhuis gekregen) een antibiotica kuurtje. Maar jemig die deed ook weer niets. Ik hoest nu al weken! Ik denk al een week of 6 dat ik mijn stem kwijt ben. Gister ben ik weer terug gegaan naar Peter en die heeft opnieuw een kuurtje voorgeschreven en medicijnen om 4x per dag mee te stomen. Ook voor Amber want haar hoest is net zo hardnekkig! De lente is begonnen hier op 1 september en dat werd verdorie tijd ook, want wij zijn de winter helemaal zat! Natuurlijk denkt iedereen nu, winter? Dat is een Nederlandse zomer voor ons! Dat is ergens ook waar natuurlijk. Overdag een graad of 23, maar 's nachts zakt het kwik naar een graad of 4 en dat is koud in een huis zonder verwarming, isolatie of dubbele beglazing! 3 maanden lang lopen wij in fleece jassen, wollen broeken en bontlaarsen vanaf 4 uur 's middags! Lichamelijk zijn we na 3 jaar ook geacclamatiseerd aan dit klimaat. Maar de temp stijgt! 's nachts is het nu een graad of 14, overdag nog steeds die 23, maar zalig!
Sander heeft het goed naar zijn zin op zijn (oude) nieuwe baan. De rol als voorman bevalt hem prima en de nieuwe werktijden ook! 8 uurtjes doet hij op zijn sloffen zegt hij! Alhoewel deze week heeft hij 12 uurs diensten ivm drukte en werkt hij tot middernacht. Maar dat is gelukkig nog 2 avondjes en dan is dat ook weer over.
Oja! De geboortekaartjes zijn bijna klaar! Het duurde jammergenoeg wat langer om dat degene die ze afdrukt helaas een paar dagen vrij was! Op San's werk kan hij ze dit keer niet zelf drukken, daar zijn de machines te groot voor. Maar ze hebben ook een digitale machine en daar mochten we ze op afdrukken. Dus hebben we het kaartje thuis zelf gemaakt en doorgemaild naar die persoon. Hopelijk neemt San ze vanavond mee naar huis en kan ik ze morgen gaan versturen naar iedereen! We willen natuurlijk iedereen ook officieel laten weten dat onze Benjamin is geboren!!

En toen was het dan zover.. Na al die maanden zwanger zijn en op het einde nogal onzeker over wat er zou gebeuren. Werd er dan besloten om de bevalling met 38 weken in te gaan leiden. De reden was, te weinig vruchtwater en de kleine zou waarschijnlijk weer erg zwaar zijn. Dinsdag 19 augustus was het dan zover, om 16 uur werd ik op de afdeling verwacht. Kreeg mijn kamer toegewezen en om 17 uur werd ik aan het CTG gelegd voor 20 minuutjes waarna ze de gel hebben ingebracht die ontsluiting en evt weeen op gang zouden moeten brengen. Die nacht niet veel geslapen vanwege krampen in de buik. De volgende ochtend werd ik om 07.00 uur opgehaald naar de verloskamers. Om 07.30 was San er ook. Er werd een infuus ingebracht in mijn hand en de dokter (die we amper konden verstaan...) zou vervolgens de vliezen gaan breken. Maar het plan veranderde want ik had maar 1 cm ontsluiting. Shit! De dokter verliet de kamer en zou gaan overleggen met de boss (ja zo noemde hij het echt!) De boss was de gyn dokter Moon die we gelukkig wel konden verstaan, super aardige man. Hij vond het niet verstandig om te gaan inleiden met het infuus omdat het dan een lange pijnlijke bevalling zou kunnen gaan worden die toch resulteerde in een keizersnede. Er werd nog even gedacht over een ballonnetje in de baarmoeder die de boel zou helpen ontsluiten maar uiteindelijk vond hij het toch beter nogmaals de gel in te brengen. Ok, prima. Was wel jammer natuurlijk want hoe lang zou het nog duren en we vonden stiekum 20.08.2008 een mooie datum. De gel werd ingebracht en ik mocht weer terug naar zaal. San ging naar huis want die dag kon nog wel eens lang worden. Vanaf 11 uur tot 15 uur heb ik heel wat kilometertjes over de gang afgelegd. Ik kreeg om de 5 minuten weeen en wilde alleen maar lopen. Tegen 15 uur werden ze ook wat pittiger. Om half 4 werd ik opgehaald om weer naar de verloskamers te komen. San was inmiddels ook weer terug. En vol goede moed (niet!) gingen we naar Birth suite nr. 5. Er werd gekeken naar de ontsluiting en die was 3 cm. Wat een tegenvaller! Toch werd besloten het infuus aan te koppelen en de bevalling op te gaan wekken. Rond middernacht zouden we ons babietje wel hebben! Om kwart voor 5 ging de pomp aan en ieder half uur ging hij met 10 ml naar boven. Rens was in Brisbane en kwam even snel op visite. Hij zou die nacht bij ons blijven slapen want ging de volgende dag zeilen op de Whitsundays. Het was eigenlijk wel heel fijn dat hij er was en we besloten dat het toch eigenlijk wel heel speciaal zou zijn als Rens bleef om de bevalling bij te wonen. We hebben een uur gezellig gekletst en toen werden de weeen steeds pittiger. Om kwart voor 7 gingen de mannen even koffie drinken en ondertussen besloot Rens even heel snel naar huis te schieten om nog wat te gaan eten. Om 7 uur checkten ze de ontsluiting: 5cm. Inmiddels werden de weeen steeds sterker en kon ik ze slecht opvangen, de een kwam na de ander. Ik vroeg San Rens te bellen en pas te komen als ik was bevallen, ik trok het even niet meer. De pijn was niet te houden en ik raakte lichtelijk in paniek. Ik kreeg een shotje pethidine wat de scherpe randjes er van zou halen. Maar ik had rugweeen, God ik was even vergeten hoe venijnig die zijn! Met Amber had ik ze niet, Iris wel. Sander die arme vent, ik was niet lief. Wilde niets van hulp hebben... Onze verloskundige Cacey was super, echt een toffe meid en ze was een enorme steun voor zowel mij als San. Ik stond naast het bed de weeen weg te "wiegen" en ze besloot een draadje in het hoofdje van de baby te draaien omdat het CTG telkens wegviel en ze hem niet meer in de gaten konden houden. De pomp was inmiddels van 60 naar 40 gezet. Tijdens het inzetten van dat draadje keek ze gelijk hoeveel ontsluiting, dit was om 20 uur en het was inmiddels 8cm! Om kwart over 8 kreeg ik toch echt het gevoel te moeten persen. En ik mocht zachtjes aan het gevoel toegeven. Maar mijn lichaam nam over. Ik kon weer op bed gaan liggen ik mocht gaan persen. Er zou officieel een gyn bij aanwezig moeten zijn en Cacey ging snel bellen. Cacey en haar collega waren zo relaxed en hebben me hier helemaal doorheen gecoached. Ben kwam eraan! Na een paar (ik weet het niet meer!) persweeen legde ze om 20.45 uur ons prachtige mannetje Benjamin op mijn borst! De dokter kwam net binnen! Maar het was gelukkig nodig geweest, Cacey was een kanjer! Sander heeft Rens gelijk gebeld en binnen 15 minuutjes was hij weer bij ons op de verloskamers. We hebben daar met zijn drieen nog een hele bijzondere tijd gehad. Al met al een hele goede bevalling! Nou moet ik wel zeggen dat mijn ervaring in Australie over het algemeen heel goed is geweest. Behalve het feit dat zodra je je kindje op de wereld hebt gezet de zorg omtrent de moeder ophoudt! Ik heb nog tot zaterdag in het ziekenhuis gelegen omdat het met Ben niet zo lekker liep. Hij wilde niet aan de borst en heeft dus de eerste 12 uur geen voeding gehad. Dat resulteerde in het een te laag suikergehalte in zijn bloed. De volgende morgen om 09.00 zat die op 1.5 en 2.6 is de grens. Vanaf dat moment is het arme ventje iedere 3 uur geprikt in zijn hieltje. En pas vrijdag was zijn waarde weer hoog genoeg en hebben we gevraagd of ze alsjblieft wilden stoppen met prikken. Of aktie ondernemen of niet. Zaterdag konden we dan gelukkig eindelijk naar huis!

Vandaag is het zover... Vanmiddag om 16 uur (Nederlandse tijd 08:00) wordt ik opgenomen in Redlands Hospital waar ze me gaan inleiden. De gyn vond het toch nodig om de kleine iets eerder te gaan halen. Vanwege vruchtwaterproblemen, grote van de baby en rijzende bloeddruk. Dat vind ik niet erg natuurlijk! Tikkie dillemma in mijn hoofd over het feit dat ik de natuur niet zijn gang laat gaan. Feitelijk is mijn lichaam nog niet klaar voor de bevalling maar dat gaan ze dan dus forceren. Iris en Amber zijn beide op exact dezelfde wijze ter wereld gekomen. Maar allebei totaal verschillend! Iris heeft lang nodig gehad, 3 dagen van te voren inleiden met gel, toen infuus en pas 22 uur later kwam ze met veel geweld ter wereld. Resultaat gebroken sleutelbeentje wat ze over het hoofd hebben gezien. Amber ook inleiden met gel, de dag ervoor. Wat weeenactiviteit, de volgende dag ook aan het infuus. Binnen 4,5 was het gepiept! En kwam ze zonder enig drama gezond ter wereld. Dus ben ik heel positief! Deze uk is er misschien wel met 4 uurtjes! Dat zou leuk zijn! We zien het wel. Ik ben deze keer wel wat angstiger. De gyn zei dat dat compleet normaal is. Met de eerste weet je niet wat te verwachten, met de tweede denk je: heb het allemaal al een keer meegemaakt. En met de derde weet je dat geen enkele bevalling hetzelfde is. De meeste moeders voelen zich zo.
Nou om 4 uur wordt ik daar dus verwacht, ik ga alleen. San gaan in eerste instantie gewoon naar zijn werk. (Hij is net een nieuwe baan begonnen als voorman, kan niet zo makkelijk weg) als het allemaal sneller gaat dan we verwachten dan is hij met een half uurtje bij me. Morgen en donderdag is hij vrij. Iris en Amber blijven thuis bij mams. Iris heeft de buikgriep en is erg ziek en Amber gaat gillen als ze mij achter moet laten in het ziekenhuis. Ik verwacht toch echt nog niets vandaag, morgen zou leuk zijn!

Weer even een kleine update.
Afgelopen vrijdag heb ik een extra echo gehad om het vruchtwater te checken want dat was een beetje laag, als er niet wat bijgekomen was dan zou ik opgenomen worden. Gelukkig was dat wel het geval. Dus lekker naar huis. Dinsdag weer dokterscontrole gehad en uk lag met koppie naar beneden maar nog niet voor de uitgang. Vandaag (donderdag) had ik weer een echo voor controle vruchtwater, deze keer slechter nieuws. Het is dramatisch afgenomen en er is bijna niets meer over. Dus na een telefoontje werd ik naar boven gestuurd voor een gesprekje met de dokter. Bloeddruk opgemeten die is gestegen, maar nog niet ernstig ofzo. Maar weinig vruchtwater kan betekenen dat de placenta niet meer goed werkt. En met mijn geschiedenis van hoge bloeddruk met beide meiden zijn ze daar bang voor. Tevens is uk nog niet ingedaald en loop ik het risico dat de vliezen breken en de kleine zakt met het koord om het nekkie of dat het eerder naar buiten komt. Ze hebben een inwendig onderzoek gedaan om te kijken of de baarmoeder al is versoepelt en of ze de kleine kunnen voelen. Maar hij ligt nog veel te hoog en de baarmoeder zit nog potdicht. Conclusie van dit hele verhaal. Zaterdag moet ik terugkomen voor een CTG omdat ze baby nu goed in de gaten moeten houden. (Heb er vanmorgen ook eentje gehad). En dan maandag weer terug komen. Is de kleine nog niet gezakt: keizersnede. Is uk wel ingedaald: inleiden. Dit zal gebeuren op dinsdag of woensdag zoals het er nu voor staat. Dus veel eerder dan gepland. Officieel heb ik nog 2 weken te gaan. Nou rouwig ben ik niet hoor! Hoe eerder hoe beter! Al kan die keizersnede me gestolen worden, die heb ik liever niet. Maar ik kan maar 1 ding doen en dat is me overgeven aan de hele situatie. Piekeren heeft totaal geen zin. Wat mooi zou zijn is als de bevalling dit weekend spontaan inzet!

Het wordt weer eens tijd...

Tijd om te schrijven voornamelijk! Maar ook tijd om te werpen! Mijn hemel ben ik het zwanger zijn zat zeg! Ik doe even een klaagminuutje want natuurlijk vindt ik het fijn dat ik zwanger kan zijn en dat we een derde kindje op de wereld gaan zetten. Maar ik vergeet iedere X weer dat ik zwanger zijn niet leuk vindt! Deze keer is het wel een compleet andere ervaring als in Nederland om dat het systeem hier heel anders is. Ik ben nu 36,5 weken zwanger. Ik heb nog 24 dagen te gaan tot de uitgerekende datum. Vanmiddag een controle in het ziekenhuis gehad bij de gynaecologen. Je hebt in Redland Ziekenhuis de keus. Althans zij maken de keuze voor je. Ze vinden hier dat San en ik grote babietjes hebben gekregen. Iris ruim 4200 gram en Amber 4000 gram. Voor Nederlandse begrippen valt dat reuze mee, maar hier betekend het extra controle. Ik heb 3 suikertesten gehad. Vele echo's en ik ben een "medisch geval" dus niet bij de midwives maar bij de doctors. Nou ja prima. Afgelopen donderdag hebben we een echo gehad en daar was op te zien dat de kleine een groeivoorsprongetje heeft en te weinig vruchtwater. Tevens lag hij overdwars. Nou is het wel een klein dwarsliggertje want hij gaat alle kanten op behalve de goeie! Koppie moet naar beneden! Vanmiddag dus weer controle gehad en daar is besproken dat wanneer met 37 weken uk nog niet goed ligt, of wel hoofdje naar beneden maar nog lang niet ingedaald dat ik dan opgenomen moet worden. En dan daar moet blijven tot hij is ingedaald of tot de bevalling. En dat wil ik niet!! Ik zie mezelf daar al 2 weken liggen! No way! Ze willen geen enkel risico lopen dat de vliezen breken... Australie lijkt wat dat betreft wel een beetje op Amerika, want stel dat wij ze aanklagen... Dus tot die tijd is het net als voor iedere andere zwangere: wachten. Ik voel me redelijk hoor. Maar een nacht lekker slapen heb ik wel zin in. Dat heb ik nu al maanden niet meer gedaan. Mijn bekken speelt op, daar heb ik goed last van dus kan ik niet lang op m'n zij liggen. Goed, genoeg geklaagd! De babykamer is klaar, we hebben een bedje gekregen van de dochter van de buren die we zelf hebben opgeknapt. Mam heeft een leuke kleine kledingkast bij IKEA gekocht en de kinderwagen staat te te wachten. Ik heb natuurlijk ook al wat leuke kleertjes gekocht en die hangen gewassen en gestreken in de kast! We zijn er klaar voor! Iris en Amber kunnen niet wachten en kussen iedere dag de buik, zo schattig!

Vandaag is de postbode weer geweest. Natuurlijk hij komt iedere dag, op zijn brommer. Maar eens in de zoveel tijd komt het witte busje! En dat betekent FEEST! Meestal was mam degene die een pakketje stuurde, of El & Rene. En ook Antoinet stuurt wel eens een pakketje, dus we waren al aan het gokken! Het was een pakketje van Joost, Laura, Nina Eva en Isa! Haha het was een pracht kerstdoosje van de HEMA. Met daarin allemaal verrassingen! Blauwe muisjes! Een pakje van de Ruyter met allerlei broodbeleg, yummie! Een doos drop, haha haring in tomatensaus voor Sander. En 4 hele gave Hello Kitty truitjes en een badpak/bikini voor de meiden, hoofddoekjes. De film Alles is Liefde. Een poloshirtje voor Beukie nummero 3. Een lief kaartje voor Iris geschreven door Nina *slik*.
Zo leuk allemaal. En van zulke pakketten worden we allebei altijd emo. Bij mij lopen de tranen (wel met een lach op mijn gezicht hoor) over mijn wangen en San is dan een halve dag triest. Maar we zijn er zo blij mee want het is zo lief dat onze vrienden en familie de moeite nemen wat te sturen! Iris loopt al de hele middag in haar bikini en de truitjes zijn allevier al om en om gedragen. Helaas staat Iris niet op de foto's want ze was naar school vanmorgen.

Lieve Joost, Laura, Nina, Eva & Isa, hartstikke bedankt!

 

Tegenwoordig kan het geslacht van je ongeboren kindje al voorspeld worden voordat hij of zij het levenslicht heeft gezien. Zo ook 3x bij ons. Bij Iris moesten we nog een keertje terugkomen omdat Iris het niet wilde verklappen. Ik heb zelfs met mijn dikke buik staan springen naast dat bankje om haar toch zo te draaien dat ze het zou verklappen. Dat heeft ze uiteindelijk ook gedaan en ze waren juist! Met Amber hetzelfde ritueel, alleen zij had niet zoveel moeite met verklappen. Ik heb veel echo's met haar gehad en allemaal zeiden ze hetzelfde, een meid! Dus dapper hebben we haar babykamertje in Hoorn toen roze geschilderd!
Nu hebben ze hier in Australie hetzelfde gedaan, en volgens de echoscopist, hij mocht het officieel niet zeggen maar dit was wel overduidelijk. Vandaar de pijltjes bij de private parts van onze jongen!! In de 7e hemel zijn we! Natuurlijk hopen we allereerst op een gezond kindje, dat staat als een paal boven water. Nu na 2 mooie meiden is het leuk om een klein jochie te verwachten! Maar is dat wel zo??
Mijn stiefbroer Tim (ja, ik heb een stiefbroer, 2 zelfs!) De zoon van Constance, heeft vorige week zijn 1e kindje gekregen. Voor zijn partner Katie is het nummertje vijf (!). Zij heeft namelijk uit een eerdere relatie al 4 jongens. Op al de echo's, maar liefst 4, die ze gehad hebben bleek dat dit moppie een meisje zou zijn. Je begrijpt dat ook zij in de 7e hemel waren. Donderdag 8 mei was het zover, met een geplande keizersnede is geboren: Byron Paul Blackburne. Mijn hemel, ze hebben toch echt even 3x gekeken tussen die beentjes!! Maar de schok duurde niet lang want er lag natuurlijk een prachtig blakend gezond kereltje! En blij dat ze zijn!
We moesten natuurlijk wel even lachen! We hebben geen babykamertje blauw geverfd deze keer, maar in de kast hangen wel wat blauwe outfitjes. Mijn gevoel zegt vanaf dag 1 dat ik weet dat we zwanger zijn al dat het een jongetje is, maarrrrr je ziet, zekerheid is niet geboden!

Sander heeft een nieuwe baan... Ja alweer. Het is een lang verhaal maar Alex de Griek was/is een enorme flop! Het bleek allemaal heel anders uit te pakken en de grootste afzetter te zijn die we ooit ontmoet hebben. Net na januari besloot Sander de handdoek in de ring te gooien. Door zijn kwaliteiten als drukker heeft hij hier zo weer een nieuwe baan te pakken. Maar oh weer een klein foutje gemaakt, hij kwam weer bij een Griek terecht. Ben altijd dol op Griekenland geweest -en nog- maar ik ben wel ietsjes anders over de Griekse mentaliteit gaan denken. Deze meneer de Griek was ook niet erg vriendelijk en Sander is op een vrijdagmorgen boos weggelopen. Die maandag kon hij alweer bij een andere baas beginnen. John de Ozzie deze keer. Aardige vent en San kan het goed vinden met deze 'bloke'. Het leuke aan deze job is dat hij 3 dagen werkt! Weliswaar dagen van 12 uur, maar die maakte hij bij Alex ook, maar dan 5 of soms 6.  Dus nu heeft hij op woensdag avond weekend! En dat is geweldig! Vanmiddag kwam hij iemand tegen die toendertijd ook voor Alex heeft gewerkt en is ook aardig afgezet. Na een praatje met haar gemaakt te hebben kreeg San een visitekaartje met de boodschap: als je wat wilt bij verdienen: ' just give me a call'.  Ja wat moet je met al die vrije tijd? Nou is dat eigenlijk een tikkie overbodig hier want er is genoeg te doen in de omgeving! We wonen zo dicht aan water dat San een oude hobby heeft opgepakt. Vissen.
In Nederland was hij jeugdkampioen vissen Noord-Holland of iets dergelijks. ( Sorry San weet het niet meer!) En wist hij precies van de hoed en de rand. Maar hier is het wat andere koek, je hebt geen idee wat er zwemt en of het giftig is of niet. Maar hij begint het te leren. Gewapend met een boekje met alle vissoorten gaat hij iedere donderdag en vrijdag op stap. Heeft al aardig wat vismates gemaakt en is helemaal happy! Zo ook gistermorgen. Ik ging met mam naar de kapper (ze heeft een tolk nodig) en San belde op of we misschien wat vis wilden hebben. Nadat we klaar waren bij de kapper gingen we bij San kijken. Hij was aan het helpen met het uitladen van een vissersboot. Die hadden een week op zee gezeten en garnalen enz gevangen. En daar aangemeerd waar San net zat te vissen. Als dank kreeg San een grote zak vis! Vol met prawns (gamba's) Moreton Bay Bugs en Sand Crabs! Echt overheerlijk! Helemaal vers en aan boord gekookt!  We hebben een feestmaal gehad, zo lekker!  Wat een leven hier in Redland Bay! We wonen zo heerlijk! Het is bijna winter en het is 26 graden, stralend blauwe lucht en vlak aan zee...

Voor meer foto's kijk even in het fotoalbum.